Info

Dageraad
Dageraad, 500×220 cm, olieverf op doek

Marianne Roodenburg heeft gestudeerd aan de Willem de Kooning Academie voor Beeldende Kunst in Rotterdam. Zij was tweemaal genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Schilderkunst. Haar werk maakt deel uit van particuliere, bedrijfs- en overheidscollecties; zoals Gemeente Rhenen, Huis der Provincie (Arnhem), KPN Nederland, Stedelijk Museum Amsterdam, Gemeente Haarlemmermeer, Hogeschool van Amsterdam, Vastgoedfonds Klépierre (voorheen Corio B.V.) Utrecht, Gemeente Emmeloord, SBK Amsterdam en CBK Groningen.
Naast haar beeldende werk publiceert en geeft zij lezingen over Kleur in de Kunst.

‘Stedelijke landschappen zijn een terugkerend onderwerp in mijn werk. De geometrische vormen in ritmische, ruimtelijke structuren laten mijn focus zien op het nieuwe landschap van de samenleving. De abstracte panorama’s zijn geschilderd als een uitnodiging voor een visuele wandeling tussen de ruimtelijke gekleurde vormen, als een virtueel spel met logistieke fantasieën. Het accent ligt op kleur en ruimte.
Nu zijn deze stedelijke landschappen ingeperkt tot één of enkele architecturale vormen op een vloeiende dynamische achtergrond.  Over constructies moet worden nagedacht, ze staan voor een concrete fantasie over de structuur tussen binnen en buiten. Ruimte kan met perspectivische richtlijnen op een plat vlak zichtbaar gemaakt worden. In tegenstelling tot deze intellectuele toepassing staan de vormen in heldere kleuren als ontroerende levende wezens te stralen. Het gebruik van felle, maar ook zachte of terughoudende kleuren geven een sensitiviteit en een persoonlijke geaardheid aan de constructies.

Kleuren transformeren steeds bij veranderend licht. Oranje wordt fluor, rood wordt diepdonker paars en blauw verruilt zijn kleur voor zwart. Oranje en geel naast oceaanblauw zorgen voor een visuele beweging. Kleuren leven en geven een fragile dynamiek aan de roerloosheid van de strenge vormen. Heldere en donkere tinten dragen bij aan het waarnemen van de ruimte waarin de constructies lijken te zweven of iets lijken af te bakenen. Door kleur wordt de ruimte beïnvloed, dichterbij gehaald of diepte gegeven. Het is als een universum dat in structuur en tint geen einde lijkt te kennen. Deze leegte, onzeker in maat staat tegenover het ontoegankelijke, het afgebakende van een schijnbaar maakbare wereld.
Dichtbij en afgebakend kan een plek veronderstellen om niet te bewegen, om te dromen. De vrije ruimte nodigt uit tot onderzoek en verlangen: hoe ver kun je gaan? In mijn werk zoek ik naar de grenzen tussen onbewogen en bewegen. Een dubbelzinnig beeld: controle over of verloren in de ruimte.
Met de beeldende illusie van het perspectief, maar ook door het ritme in vorm en kleur wordt de beschouwer gevraagd om een visueel standpunt in te nemen: het kijken naar een afgebakende nabijheid of naar de oneindige verte, een debat tussen het beschouwende leven en het verlangen naar het actieve zoeken van de onontdekte ruimte’. 

English version

Marianne Roodenburg studied at the Willem de Kooning Academy for Visual Arts in Rotterdam. She was nominated twice for the Royal Prize for Painting.
Her work is part of private, corporate and government collections, such as the Municipality of Rhenen, House of the Province (Arnhem), KPN Netherlands, Stedelijk Museum (Amsterdam), Municipality of Haarlemmermeer, Hogeschool van Amsterdam, Vastgoedfonds Klepierre (formerly Corio BV, Utrecht), Municipality of Emmeloord, SBK (Amsterdam), CBK (Groningen).

                         “The most important focus in my visual work is the relationship between color and space. Within this context I investigate the possibilities of color as a spatial element. The use of this visual medium creates a variety of spaces on a flat surface. With the illusion of perspective, but also the rhythm in form and color, the viewer is asked to take a visual position. Looking at delimited proximity or at infinite distance. A struggle between contemplative life and the desire to actively explore the unknown. The use of color and its change in different light gives a fragile movement to the motionlessness of the architectural geometric forms. Colors are the sensual and personal nature of these urban structures in my work”.